سهراب نوشته بود:

"ماه بالای سر تنهایی است "

اما...

 من چشم بر ستارگان زمین

انگشتان خویش را گشودم

و برایت نوشتم :

خيال شب از رنگ رويا تهي است...

 پایین آخرین برگ خاطراتم را تماشا کن

که  به یاد خرسی ِ دوران کودکی

 لبخند قشنگت را هزاران بار بوسیده ام...!

و....و هنوز هم هر وقت  دلم  می گیرد ،

 شاخه گلی برای تو می آورم

تا رد پای رگبار حوادث را از پیشانی ات برگیرد ...

من هميشه عاشق بودم!!

 

عید  در پستوی زندگی پاشیده است

و شکوه رستگاری را

دروغ  در دروغ

در خیالات ساده ای به گرد سنگ

تا پله های " منا  " می برد...

و من ....

هنوز هم سرسپرده ی  سنگ ِ آخرین بت پرستِ به روز شده ام...!

تویی که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی می‌فهمی که همیشه نباید گفت

برمی گردم خیلی زود

این کیست در خیالم

 که نگاه ش آوای انگشتان بهار را

در زلفکان نازکِ عشق ، به حجبِ نسیم  نواخته می کند؟

این کیست که سیاه ِ ظالم ِ گیسوانش

دست در دست لحظه ها،

منظره های خیال را به محاصره می گیرد...؟!

چشمانش در چشمهای خیالم  کیست 

که  اقیانوس ِ آرزویش

 کشتی خدا را غرقه کرده است...؟!

 

  

امروز...

عبای شکلاتی با یک دل بارانی ،

طعم نمك آلود ِ خنده هاي عشق ،

طعم خواستنی و دلنشین ِ گریه های پاییزی،

مرا در كنار قوطي ِ تلخ ترين قرص هايم،

به سکوت بلندی فرا خوانده بود...

امروز ناقوس نقره اي ِ درد

سي ام ِ همه ي مهر ها را ناليد ،

تا بغض قديمي ِ من ،

مهر را آهسته به آبان برود...!

گلهاي گلفروش همه ياس بودند ،

و آنهمه شكلات با طعم نيكوتين،

بوسه هايم را به جان خويش مي خريد...

امروز انگشتان لاغرم

داستان قايق شكسته و دريا را دوباره نوشتند

براي دلي كه

از خجلت ِ برهنگي اش

در تنهايي خويش گريسته بود...!