تویی که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی می‌فهمی که همیشه نباید گفت

برمی گردم خیلی زود

این کیست در خیالم

 که نگاه ش آوای انگشتان بهار را

در زلفکان نازکِ عشق ، به حجبِ نسیم  نواخته می کند؟

این کیست که سیاه ِ ظالم ِ گیسوانش

دست در دست لحظه ها،

منظره های خیال را به محاصره می گیرد...؟!

چشمانش در چشمهای خیالم  کیست 

که  اقیانوس ِ آرزویش

 کشتی خدا را غرقه کرده است...؟!

امروز...

عبای شکلاتی با یک دل بارانی ،

طعم نمك آلود ِ خنده هاي عشق ،

طعم خواستنی و دلنشین ِ گریه های پاییزی،

مرا در كنار قوطي ِ تلخ ترين قرص هايم،

به سکوت بلندی فرا خوانده بود...

امروز ناقوس نقره اي ِ درد

سي ام ِ همه ي مهر ها را ناليد ،

تا بغض قديمي ِ من ،

مهر را آهسته به آبان برود...!

گلهاي گلفروش همه ياس بودند ،

و آنهمه شكلات با طعم نيكوتين،

بوسه هايم را به جان خويش مي خريد...

امروز انگشتان لاغرم

داستان قايق شكسته و دريا را دوباره نوشتند

براي دلي كه

از خجلت ِ برهنگي اش

در تنهايي خويش گريسته بود...!